Kroondomein.com

Russen dienen klacht bij Intours tegen ons in

Hier wordt het recht op een toetje besproken, click hiervoor op de foto

Bij het station van Sint Petersburg werden wij rond 19:30 uur opgewacht door een goed Nederlands sprekende Rus. Zijn kwaliteit die slechts in openbare ruimten is waargenomen. Want in de bus deed hij namelijk geen bek open. Niets meer dan wat te pruttelen over het hotel, waar wij naar toe zouden worden gebracht. En over een, naar later bleek, beroemde brug met paarden, die wij overdag ook nog wel zullen zien. Verder lezen..

Drankjes serveren vraagt om gedegen administratie

Zelfs hier krijg je een veel betere bediening. (Click hiervoor op de foto)

Onze laatste avond Rusland verliep wel heel bizar. Voor het management van Hotel Alexander Platz valt te bidden, dat dit niet structureel maar uit rancune van het personeel was, omdat wij die dagen het vertikten in looppas te ontbijten.

Verder lezen..

Laat me raden

Click op de foto om te zien wat ik denk te raden

Tegen de zin van het hotelpersoneel in, had ons reisgezelschap van zes dagen Moskou en Sint Petersburg, zich in een grote kring rond twee tafels gesitueerd, om op onze laatste avond in Rusland gezellig samen nog een drankje te drinken.

Verder lezen..

Extra illusie door FlashBack

Dikke bandenrace

Letterlijk en figuurlijk loop ik soms met m’n kop tegen de muur. Bij wijze van babbelen, dat wel maar het ellendige gevoel is er niet minder om. Geen arts, 7 operaties en dito specialisten konden daar iets aan veranderen. Ook het alternatieve circuit, vaak door mijn zusje aangejaagd,  bracht geen verlichting. Verder lezen..

Gekkenwerk

broodbezorging

Voor hem was het zijn laatste broodje bal die hij in koffiehuis Koos ging lunchen. Reden om zijn ‘koffiehuis-broeders’ op een koffie met kano te trakteren. “Hoe lang heb je nou op die SRV wagen gereden, Harrie?” “Nou ja, niet altijd met een SRV wagen, maar vanaf m’n zestiende bezorg ik in deze wijk. Bij elkaar 55 jaar dus.” Verder lezen..

Afscheidstranen

Nog steeds denk ik met veel verdriet terug aan het overlijden van m’n veel jongere zusje Kieneke. Maar ja, het is ook nog maar een half jaar geleden. Ze is verdomme net geen 68 jaar geworden, de leeftijd waarop mijn moeder overleed.

Toch absurd dat zij nagenoeg even jong zijn overleden. Met hun gulle lach, gevoel voor humor en prettige karaktertrekken leken zij ook erg op elkaar. Ook hun laatste levensjaren, door medische tegenslagen, hebben zij beiden beslist niet cadeau gekregen. Door al die overeenkomsten moest ik aan mijn moeder terugdenken. Vooral aan de wijze waarop zij afscheid van ons nam: Verder lezen..

Kiwi 2 jaar in Kroondomein

Kiwi laat ook graag mee eten (click hiervoor op de foto)

M’n katerkoppie 2.0, intensief luisterend naar zijn naam Kiwi, is vandaag precies 2 jaar bij mij. Daarover schreef ik vooral in die begin tijd veel. Inmiddels digitaliseer ik nauwelijks nog over het plezier wat ik aan m’n 10 jarige katertje beleef. Eigenlijk ten onrechte.

Neemt niet weg dat hij wel voldoende aandacht van mij krijgt. Eigenlijk een beetje (te) veel. Hierdoor heb ik hem zijn zelfstandigheid, zoals op de dag zich alleen kunnen vermaken, onbewust ontnomen. Oorzaak? Corona, want deze pandemie heeft mij veel meer thuis gehouden, met “Me and My Shadow” tot gevolg. Verder lezen..

Het Goddelijke geheugen vieren

Steeds als ik de deur uitga zou ik eigenlijk Mnemosyne, de Griekse Godin van het Geheugen, aan moeten roepen. Daarmee voorkom ik onderweg het unheimische gevoel iets te zijn vergeten. Iets wat meestal uitkomt. Verder lezen..

Opa en Oma waren broodfokkers

Kieneke Bertou-Kroon

Op de foto: Kieneke samen met haar kleinkinderen. Nog maar net 14 dagen geleden toen zij haar grootste wens, met haar gezin naar Walt Disney Parijs, in vervulling liet gaan. Door  op de foto te clicken, lees je mijn afscheidswoorden tijdens haar uitvaart.

Had Kieneke niet altijd zoveel gezellige babbels. Had ze niet altijd de meest dol komische opmerkingen en invallen, had ik haar de stille kracht binnen onze kleine familie kunnen noemen. Hád…., want m’n lieve zusje is vanochtend overleden. Vol van verdriet kan ik tóch zeggen dat het een opluchting is. Verder lezen..

Kieneke, mijn secundaire werkgever

Click op de foto om Kieneke in haar nieuwe functie te zien

Toen Kieneke haar dertienjarige beentjes in nylonkousen stak, was ik als haar zes jaar oudere broer zo stoer om haar hatelijk uit te lachen. Oer stom natuurlijk, maar gelukkig heeft zij mij dit achteraf nooit kwalijk genomen. Vooral toen wij beiden ons ouderlijke woning verlieten, zijn we erg close geworden. Bijna maandelijks, zeker nadat mijn Truus was overleden, hadden we een ‘zussen dag’. Een dag van vol pret. Verder lezen..

« Vorige pagina | Volgende pagina »
dis©laimer - Site by - Dutch Design Office