Kroondomein.com

Rampgetuige

Treinramp Schiedam

Echt rampzalig is pas de ramp die wijzelf aanschouwen. Want, hoe vaak ga je er niet aan voorbij: “Honderden slachtoffers bij een natuurramp of oorlog; vier doden bij een verkeerson­geval; dood na ech­telijke ruzie; vierjarige gedood na onver­wachts de straat over steken.” Dagelijks lezen wij soort­ge­lijke tragedie in ons dagblad. Even, heel even sta je er bij stil, om dan weer met grote belangstelling de adverten­tie over de begeerde geluidsapparatuur te lezen. O ja, zo nu en dan komt het met vrienden of op het werk nog even ter sprake, hoe verschrikkelijk het was. Vaak alléén om het gesprek gaande te houden of als excuus om met werk even te pauzeren. Hoe spectaculairder het ongeval, hoe meer het als gespreksstof gaat dienen. Echt diep zit het nooit. Totdat je er iets dichterbij betrokken raakt.

Dan pas komen écht je gevoelens naar boven. Dit overkwam mij de ochtend van de 4e mei 1976, door de vreselijke treinramp bij Schiedam. Als elke dag, reed ik die ochtend naar Rotterdam. Bij het naderen van Schiedam ontstond er een langzaam rijdende file. Onwillekeurig zit je dan te gissen naar de reden van zo’n oponthoud. Je vermoeden gaan niet verder dan een aanrijding met forse blikschade. En dan ineens rechts van de weg, òp de spoorbaan, een trein ontspoord? O god, het is erger, véél erger!

Enkele seconden maar heb je zicht op een onbeschrijflijke treinramp. Heel even, tijdens het rijden, zie je een plat gewalst treinstel, terwijl uit een ander deel drommen mensen de trein verlaten en bepakt met koffers zich van de spoordijk laten glijden. Het doet allemaal erg onwezenlijk aan. Je begrijpt dat er iets vreselijks is gebeurd. Toch komen de beelden niet wezenlijk bij je binnen. Het is alsof je naar de verfilming van een trein­ramp kijkt.

Langzaam ga je beseffen dat je de realiteit aanschouwde en je honger naar nieuws neemt toe. Radio- en TV-nieuws inclusief de actualiteitenprogramma’s volg je op de voet. Je hebt de be­hoefte om er met je omgeving over te praten, maar dan eigen­lijk vooral over wat jíj zag. Ja juist dát moet je kwijt. En juist dán ervaar je dat niemand echt naar je luistert. Ook zij willen vertellen wat zij lazen of wat broer, neef, oom, buurman, of zo maar een kennis, ooit hebben gezien of hebben meegemaakt. De verschrikkelijkste ongelukken krijg je breed uitgemeten.

Het dodental van de treinramp stijgt. Als de balans is opge­maakt is iedereen onder de indruk van het hoge dodental. Maar liefst 24 mensen lieten het leven. De verhalen in de krant worden steeds sensationeler, zoals over de operatie in het veld. Het was immers spectaculair hoe in de open lucht, door amputatie van een voet, een mensen­leven werd gered. Tot dagen na de ramp lezen we gulzig alle verslagen die maar enigszins op de treinramp betrekking hebben. Ook dan zitten we er nog over na te praten. Vooral de leeftijd van de om­gekomenen maakt grote indruk. Maar dan, dan is alles weer snel bij het oude. Een enkele keer hebben we het nog over de Schie­damse treinramp.

Inmiddels heeft er in België ook een fikse treinramp plaatsge­vonden. Weer lieten vele mensen het leven en waren er niet minder gewonden. De juiste omvang weet ik mij nu al niet meer te herinneren. Het was immers in België en alleen met wat krantenfoto’s werd je ermee geconfronteerd. Slechts vluchtig, net iets meer dan de krantenkoppen, las je de verslagen. Het was nu eenmaal geen Schiedam, waarvan ik zelf een glimp van de ramp kon opvangen. Want dan blijft het je gewoon wat langer bij.

Wij mensen toch!

0576

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Loading Facebook Comments ...
|
dis©laimer - Site by - Dutch Design Office