Kroondomein.com

Ruilerf

ruilerf

Zo langzamerhand krijgt ons menselijk gedrag gelukkig weer normale, aardse trekjes. Zo worden onze honden bijvoorbeeld niet meer op strafkamp, naar de gedragstherapeut Gaus, gestuurd en branden wij onze voeten niet meer aan Tjakka Ratelband. Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg, is het aloude motto dat binnen ons brein een herintreden deed.

Des te vermakelijker is het dan te lezen, dat het gemeentebestuur van Almere vier wijsgeren een gooi laat doen naar de titel van Stadsfilosoof. Eén van hen zal, in dit uitzonderlijke beroep Almere leefbaarder moeten maken. Almere méér van de mensen laten zijn. Jemig, hoe heeft het zover kunnen komen… Ach ja, misschien ligt hier wel het aloude probleem van een slaapstad, waar de gemeenschapszin onvoldoende gelegenheid krijgt te ontkiemen, aan ten grondslag.

Als inwoner van een bruisende stad, valt het niet voor te stellen, dat het woongenot via de Wereld van Sophie* aan de orde moet komen. Maar ja, het valt voor Almere, als stad zonder historie, natuurlijk ook niet mee. Het verenigingsleven levert niet meer die ouderwetse saamhorigheid op, de kerken weten niet te binden en de gordijnen worden te vroeg gesloten. Ik heb overigens wel een tip voor de Almeerse Stadsfilosoof. Daarvoor hoeft hij alleen maar een willekeurig woonerf op te wandelen. Om zich heen te kijken, de huisnummers in zich opnemen en zich realiseren dat er achter élk huisnummer meerdere specialisten, van aller handen beroepen, schuil gaan. Snel komt hij dan tot de conclusie dat de Goudengids “life” aan hem voorbij trekt. Weliswaar niet in alfabetische volgorde, treft hij achter al die huisdeuren de schooljuf aan, de bakker (niet altijd op de hoek), de rijwielhersteller, de schilder, administrateur, maar ook de loodgieter en wat al niet meer zij.

Grappig is het te realiseren, dat achter diezelfde deuren óók de consument woont, die van al die genoemde diensten gebruik moet maken. En dit dan wel, tegen kei harde Euro’s. Toch is het woonerf van vandaag niets meer dan een 30-kilometercircuit, voorzien van uitlaatslopende drempels, gemarkeerd met een symboolrijk blauw verkeersbord. Terwijl er van het suggestieve begrip “erf”, in relatie tot vroeger tijden, niets valt terug te vinden. Zoals er ooit in (pré)historisch Nederland op ’t erf van de nederzetting een bedrijvigheid van jewelste was.

Waar de bewoners alle producten en diensten met elkaar ruilden. Kopen en verkopen met gesloten beurs. Wat dat betreft moeten we terug naar het Middeleeuwse denken. De tijd dat álles op de erven des volkes nering doende was. Om dat beeld “life” op te roepen, zou je eens naar het Archeon in Alphen aan de Rijn moeten gaan. In dat geval regel ik voor mijn erfgenoten en de bezoekers van het Kroondomein, de toegang wel voor een leuk prijsje. Terug naar onze tijd, moeten we maar beginnen met het verkeersbord “woonerf” om te dopen in “ruilerf” en daarbij een hamer als extra symbooltje invoegen, dat voor hedendaagse ruilhandel staat. Natuurlijk moeten we onder elkaar dan ook daadwerkelijk de ruilhandel stimuleren.

Dus gewoon een rode streep halen door dat dure Euroteken. Want, op ons ruilerf maakt de fietsenmaker het oude brikkie van de behanger weer nageltje nieuw, terwijl zijn woonkamer van een nieuw muurdecor wordt voorzien. De loodgieter klust bij de schooljuf, waarvoor zijn jongste zoon wat bijlessen krijgt. Kortom, er ontstaat dan een levendige handel, door elkaar diensten aanbieden met gesloten beurs. Dan hebben we nog even het probleempje met de belastingdienst, die loon in natura graag met een onbillijke naheffing beloond wil zien. Maar ja, daar hebben we hem van numero 17 voor. Deze belastinginspecteur weet hier weer, tegen verleende diensten, een slimme mouw aan te passen.

* Roman over de geschiedenis van de filosofie
1102

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading Facebook Comments ...
|
dis©laimer - Site by - Dutch Design Office