Kroondomein.com

Je verantwoordelijkheid snappen.

gelduitgifte

Direct voor mij stond een Surinaamse vrouw van rond de veertig jaar bij de betaalautomaat van de ABNAMRO in het Winkelcentrum Boven het IJ, met haar kindertjes er omheen haar geld te pinnen. Het was eind mei, dus kon ze ook haar vakantiegeld opnemen. “Nee, nee, ik moet op ander bedrag drukken,” corrigeerde zij haar oudste zoontje die gewoontegetrouw vijftig euro wilde aandrukken. Zij koos voor het maximale: vijfhonderd euro.

De kindjes begonnen wat te jengelen terwijl hun moeder nerveus stond te wachten, op het moment dat de automaat het geld aan haar vrij gaf. De geldklep bleek echter hermetisch gesloten. “Kom, schiet op,” trok ze de oudste mee het bankgebouw binnen. Ik was niet echt onder de indruk dat haar het geld niet werd gegeven. Maar, op het moment dat ik bedacht dat het wel ‘saldo tekort’ zou zijn, ging de klep alsnog open en lagen er tien biljetten van € 50,= voor het grijpen.

Eventjes leek het er op dat ‘mijn kwade Ik’ de boventoon zou voeren: “Kom op, pak aan. Niemand die je ziet.” En ja, één momentje was die vijfhonderd euro van mij. “Snel, snel, verdwijn nu tussen het winkelende publiek,” meende ik te worden aangemoedigd. “Nee!” Ik wist de verleiding te weerstaan.

Binnen bij de bank stond de vrouw bij de servicebalie haar verhaal te doen. “Ik heb op ander bedrag gedrukt, toen € 500,= en Oké. Ik heb het écht goed gedaan mevrouw.” “Dat heeft u zeker,” kwam ik tussenbeide. “Hier alsjeblieft, de geldklep ging open toen je wegliep.” De Hug die volgde maakte letterlijk op mij een verpletterende indruk. Ze wist niet hoe ze mij moest bedanken. “Laat nou maar, Ikzelf zou ook blij zijn met een eerlijke vinder,” waarna ik mij bescheiden terugtrok.

Jaren later zou ik inderdaad blij zijn geweest, als een eerlijke vinder -ene Paulien van Videoland-, mijn verloren geld terug zou hebben gegeven. Met Paulien stond ik namelijk bij een virtuele geldautomaat, waarbij de geldklep voor zo’n € 135,= open stond, zonder dat ik het op dat moment in de gaten had. Paulien griste het geld weg, waarna ik naar een lege geldklep keek. “Heb jij mijn honderdvijfendertig euro?,” vroeg ik de vrouw met een ‘Videoland T-shirt’ aan. “Ja!” “Maar je hebt dat toch niet verdiend?!,” waarmee ik er op doelde dat Videoland kan zien dat ik, door te slechte ontvangst, 14 maanden niet naar hun films heb gekeken. Ze negeerde mijn opmerking. In plaats daarvan waste zij mijn oren met: “Wij hopen wel dat je snapt dat het je eigen verantwoordelijkheid is dat jij geld aan ons bent verloren.” Wauw, wat een arrogantie. Dit kán geen policy van Videoland zijn.

Kennelijk geschrokken van haar eigen gedrag, stak zij haar digitale hand, met daarin een briefje van twintig euro, naar mij uit. “Hier, alsjeblieft. Want we snappen jouw teleurstelling.” Door dat ‘gebaar’ vroeg ik mij af of ik, bij het aanpakken van dit oneerlijk verkregen geld, een heler zou zijn. Daardoor nam ik het niet aan en ga ik op zoek naar de rechtsgeldigheid van haar handelen en/of Paulien wel in de geest van Videoland heeft gehandeld.

0417

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading Facebook Comments ...
|
dis©laimer - Site by - Dutch Design Office