Kroondomein.com

Het lachende laken

michelingidsen

Niet dat ik culinair gesproken een mening van betekenis heb, ’t is lekker of ‘t is niet lekker, was ik toch licht verbouwereerd toen ik Ron Blauw in De Wereld Draait Door hoorde toelichten, dat hij stopt met zijn twee sterren restaurant. Waarmee hij eigenlijk zijn sterren aan het Michelin mannetje teruggeeft.

De enkele keer dat ik in een Michelin sterren restaurant zakelijk heb gegeten, was ik zeker wel verrast door de heerlijke smaken die op m’n papillen bijeen werden gebracht. Maar eerlijk gezegd vond ik het ook wel erg kakkineus, een beetje ongezellig en ga ik net zo lief een biefstuk verorberen bij Loetje.

Ron Blauw
Een beroemd eetcafé in Amsterdam. Dan lijkt het raar dat het sterrenverlies van Ron Blauw mij iets doet. Ik denk dat het heel erg met chauvinisme heeft te maken. Trots zijn op Nederlandse restaurants die door de beroemde Franse smulpapen worden geprezen. Bij Mathijs van Nieuwkerk (DWDD) kwamen topkoks langs die zich uitspraken over de sterrenslag van Ron Blauw. Waarbij ik direct moest denken aan Wim Kaspers, tot enkele jaren geleden eigenaar van het beroemde, gezellige,  Alkmaarse eetcafé De Vestibule. Wat zou Wim daar nou van vinden? Juist naar zijn mening ben ik heel nieuwsgierig, vooral ook doordat hij dat ongetwijfeld heel smeuïg zal verwoorden.

Wim ken ik nog maar heel kort. Hij was de eerste die mij op de vierpersoonskamer in het ziekenhuis aansprak. Wijzend op mijn trainingsjack vroeg hij: “Wat is Bourgondisch sportenwww.kroondomein.com?” “Da’s  m’n eigen website.” “Mooi, maar wat staat daar dan op?,”  ging het vragen over in een diepte interview. Zonder mij verder eerst te installeren, raakte ik met Wim in een aangenaam gesprek, waarbij de spreekwoordelijke klik bijna hoorbaar was.“Leuk Arnold”, ik schrijf zelf ook, heb naast een heel fraai kookboek  (en dat is het) Koken achter de Kachel” (voor al de mannen die denken dat ze niet kunnen koken), het boek “Bourgondisch Sporten”geschreven. Googel  m’n naam maar eens dan kom je het allemaal tegen. En weet je wat nou zo grappig is?” Van zo’n boeiende verteller wilde ik natuurlijk wel weten wát voor hem grappig is. Het antwoord liet niet langt op zich wachten.

“Ik ben van oorsprong dyslectisch; dom, zoals ze dat voeger op school noemden. Daar hebben we het later nog wel over. Hier, heb je vast wat te lezen.” Zijn Bourgondisch Sporten schoof hij mijn nachtkastje binnen. Voor mij werd het tijd om de inhoud van m’n koffer in de smalle kledingkast te legen en van mijn(ziek)bed bezit te nemen. Mede door Wim z’n grappen en grollen was ik op een heel gezellige kamer gekomen,  ondanks dat we het stuk voor stuk door onze ziekte behoorlijk hadden te verduren. Ook de verpleging deed met plezier onze bedden aan. We leken zelfs genomineerd voor de prestigieuze prijs “het lachende laken”.

In alle mogelijke stemmingen kwamen wij onze tijd door. Inmiddels wist ik van Wim dat hij tegen zijn woordblindheid had geknokt, door destijds op verzoek over zijn deelname aan de Marathon van New York z’n belevingen neer te schrijven. Toen nog moest zijn komische pennenvrucht worden geredigeerd. Al gauw bleven zijn verhalen, die hij later als columnist voor een huis-aan-huisblad schreef, ver van het rode potlood, doordat Wim zich al jaren dagelijks met puzzeldoorlopers taalkundig traint. Wim lag eerder in het ziekenhuis dan ik, dus had er ook recht op om voor mij weer te mogen vertrekken. Zijn Bourgondisch Sporten had hij uit mijn nachtkastje gehaald, om vervolgens bij afscheid het in mijn handen te drukken. Nog even gauw had hij voorin een persoonlijk woordje toegevoegd, wat ik nog steeds niet met droge ogen weet terug te lezen. Zijn vertrek werd een behoorlijk gemis, ook al doordat zijn Trix dagelijks een verscheidenheid aan heerlijk fruit niet alleen meer voor hem de blender doorjaagde. Maar het meest miste ik toch Wim’s  peptalks, die hij altijd op het juiste moment wist in te zetten. Inmiddels thuis hebben we nog steeds contact. Gisteren nog, heel grappig, juist op het moment dat ik in zijn komische boek zat te lezen.

Wie kan het zeggen, dat hij tijdens lezen van een boek door de auteur zelf wordt opgebeld?!

 0313

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading Facebook Comments ...
|
dis©laimer - Site by - Dutch Design Office