Kroondomein.com

Amsterdamse bonje door Haagse bluf

amsterdamse huizen

Geen meter wilde ik nog fietsen. De hitte had mij inmiddels behoorlijk aangepakt en uitgedroogd. Omdat er zelfs voor een fiets totaal geen parkeerplaats was te vinden, ben ik al heel wat Amsterdamse terrasjes voorbijgereden. Nu in de Jordaan moest het eindelijk lukken, hoewel ik sightseeënd hier ook heel wat straatjes zonder succes was doorgereden. De Westerstraat, ja daar vind ik vast wel een plek. Maar, in deze brede straat van de beroemde volkswijk stonden totaal geen fietsrekken of simpele hekjes waaraan mijn uitvouwer was vast te ketenen. Daar op het hoekie een klein kroegie, zonder hekken maar wel plek om mijn vouwfiets direct bij mij op het terras te stallen. Met zicht er op en bij onraad op aan te sprinten afstand, vroeg ik aan de aardige gozer achter de bar wat ze op de tap hadden. Over het blonde biertje van Brand stond ik te twijfelen. “Probeer nou maar, het is echt een lekker zomerbiertje,” moedigde de uitbater mij aan. “Tja…?!,” overpeinsde ik, alsof ik een heel vat moest afnemen. “Lekker doen jôh,” hield een blije Jordanees hetzelfde biertje omhoog.

Mijn eerste slokken op het terrasje riepen direct een smilie op. Wel was ik net te laat op de buitenplaats terug, want nu hadden twee studenten mijn uitgekozen plek ingenomen. “Nee jôh, laat lekker staan,” zei een van hen, waaruit viel op te maken dat het neerzetten van je vouwfiets niet dezelfde uitwerking heeft als dat van een handtasje. Ik had er vrede mee, dan maar geen: “Oh, zat u hier…”  Het houtenbankje waar ik nu node plaats op nam werd door nog twee konten bezet. Een van hen zo’n ras-Amsterdammer die af en toe, bij het langslopend publiek, aardige opmerkingen plaatste. Vervolgens, behoorlijk dicht bij mijn dij, een stevig Amsterdams wijf. Wat stuurs maar wel leuk. Ach, misschien had ik te dicht bij, net over haar comfort zone, plaats genomen. Stoer deed ik maar alsof ik daarvan niets in de gaten had. Recht tegenover haar zat, bouwtechnisch gesproken ook een leuk type, die haar zus wel eens zou kunnen zijn. Al met al, zeker door de nodige opmerkingen over en weer, best een gezellige setting.

Toch waren er momenten, waarbij de Jordanezen in een deuk lagen en ik over dat lachsignaal totaal niets had binnen gekregen. Ik was er zeker van dat het hier niet om de beroemde Amsterdamse afzeikhumor ging, want daarvan herken ik de signalen direct. Sterker nog, als Hagenees kan ik dat zelfs snel pareren, waarvoor ik in 1967 in militaire dienst cum laude was geslaagd. Nee, de eigentijdse techniek verhoogde de lol van dit lokale volk. Met hun mobieltje zaten zij elkaar kennelijk geil te whatsappen. Naar ik uit enkele verklarende teksten begreep, ging het over leuke, gepasseerde momenten uit het directe en verre verleden.

Nelis, een stuurs type bouwvakker, kwam binnen de beperkte ruimte van het terras staan, glurend naar boven. “Je bent vroeg klaar Nelis?!, werd van de bank het woord tot hem gericht. “Ach ja jôh die typhus hitte was op de steiger niet meer om uit te houwen. Ben ik lekker wat vroeger weggegaan.” “Nou ja, mag het effe op vrijdagmiddag,” kreeg hij binnen zijn scene ondersteuning voor zijn gedrag. Nelis kwam echter niet zitten. Bleef maar naar boven kijken. Zelfs, naar ik meende te zien, met een verbeten blik. “Laat toch gaan Nelis…” was de opmerking waaruit mijn vermoeden werd bevestigd. “Kom nou maar zitten en neem een biertje van me,” wat Paul de kastelein achter de bar direct opving met: “jullie ook nog?” De glazen werden binnen eigen kring opnieuw gevuld.

Gretig nam Nelis een paar slokken en zowaar ging hij ook nog zitten. Nou ja, niet door zijn stoel bij te schuiven, maar door juist zich strategischer op te stellen voor dat ene raam drie hoog aan de overkant. “Op je gezondheid  Nelis,” werd verkapt een nieuwe poging gedaan hem binnen de kring te krijgen. “Ze kunnen de typhus genieten.” hief Nelis wel zijn glas. “Kom op jôh, ’t is lekker weer en nog weekend ook,” kwamen nu ook de vrouwelijke aanmoedigingen. “Dat zal wel,” kregen ze nors terug. “Die hele typhuszooi van ze gaat er helemaal aan!” “Nou, nou, maar dan…” “Tuurlijk, dan ben ik ook mijn eigen spullen kwijt,” was hij die analyse voor. “Maar hij zal er ook geen plezier van beleven; die hele teringzooi van hun allebei gaat het raam uit….”

Oeps, hier was ik getuige van een heel ouderwetse ruzie, zoals die vroeger jaren met het door de lucht verplaatsen van meubelstukken nog al eens gaande was. Daardoor bracht die Nelis bij mij ook zo’n ouderwetse Amsterdamse volksruzie in herinnering, waarvan ik niet alleen getuige was, maar naar zeggen, kennelijk de oorzaak ben geweest. Ergens in een Amsterdamse volkswijk speelde dit bij een neef en nicht van mijn moeder zich af. Hij was wel een heel bijzondere jongen, was chauffeur van zo’n dikke tongenbusje. Bepaald geen licht…  Wat hem ooit eens overkwam zou ik écht stil hebben gehouden, zelfs niet bij een pillow talk hebben los gelaten. Want, ooit stond hij eens naast zijn busje, nadat hij zijn passagiers uit had laten stappen. Komt één van de zusters op hem af met de opmerking “Schiet op, ze zijn al naar binnen…,” waarop hij reageerde met “Ik ben verdomme de chauffeur…” Nu dit zo onthullend mijn PC is uitgerold, hecht ik er toch waarde aan te vermelden dat het om een achterneef en achternicht ging.

Maar goed bij die lichten was ik dus, door aandringen van mijn tante (“Ga mee joh, kan je  lachen”) op verjaarsvisite. Het speelde drie hoog, met steile binnentrappen, in een kleine woonkamer zich af. Stoeltje, stijf naast stoeltje, waarbij het Amsteltje uit het flesje werd gezopen. De (te) dikke plakjes leverworst met zuur, de Amsterdamse uitjes niet te vergeten, hielden het volk niet nuchter. Eigenlijk vond ik het een leuke belevenis, dat de afzeikhumor nu volledig op de lokale bevolking was gericht. Overigens waren Truus en ik nog maar kort daarvoor getrouwd, zodat we onze tortelduifjesfase vanuit fatsoensnormen enigszins probeerden te verhullen. Ik sluit niet uit dat daarvan een verkeerd signaal was uit gegaan.

Eén van de leuke achternichten, wel een paar jaartjes ouder, wilde graag eens met mij dansen. Eerst netjes tegenover elkaar bij The Dancing Shoes van Cliff Richard. Wat uitbundiger bij Let’s Twist Again van Chubby Checker. Ja hallo, dit leuk Amsterdams tiepie danste wel met één van de Twistkoningen van Den Haag. Haar bewondering volgde daarop bij het slowly nummer Twilight Time van The Jumping Jewels. “Goed hè, die Haagse nummers”, leek haar zelfs wat op te warmen. Haar welgevormdheid werd door de close harmony op een aangename manier ‘zonder m’n handjes’ afgetast. Een prettige gebeurtenis waarbij ik mij tegelijk van geen prins kwaad wist.

In de Amstelhoek werd dit echter heel anders beleefd. Al lang en breed zaten wij weer terug op onze plaats en hielp Alie, want zo heette zij, weer mee met het verzorgen van de drankjes en hapjes. Het viel ons op dat er steeds meer thuisspelers enigszins opgewonden de keuken in doken. Er scheen iets gaande te zijn. Van daaruit werden de stemmen steeds harder, hoorde ik zelfs een “Nu blijf je hier…” en wat gestommel. Bezweten koppen kwamen vervolgens de kamer binnen, gepaard gaande met wat douwen en trekken. Mijn directe familie begon wat onrustig op hun stoeltjes te schuiven, terwijl ik juist nieuwsgierig de situatie in ogenschouw ging nemen. Met een “kom nou maar hier,” werd ik bij het verdere strijdtoneel weggehouden. Meer dan “vuile hoer, gore zuiplap en Haagse lul,” had ik daardoor niet meegekregen.

De algehele situatie werd wat paniekeriger, er werden zelfs rake klappen uitgedeeld, terwijl wij nog steeds niet wisten wie de onderliggende en bovenliggende partij was. Voor ons was nog maar één ding belangrijk: Hoe komen wij in hemelsnaam ongeschonden al die steile trappen af?!  Waarschijnlijk door de juiste timing, is dat ons schadevrij gelukt. Eenmaal beneden weerkaatste vanuit de open ramen het geschreeuw door de smalle straat. De ruzie was toen op z’n hoogtepunt.

Nu, door Nelis’ geloer naar boven, kwam dit verre verleden terug in mijn herinnering. Had ik met terugwerkende kracht er alsnog een beetje leedvermaak over, dat mijn Haagse bluf in Amsterdam een ouderwetse bonje had ontketend.

0715

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading Facebook Comments ...
|
dis©laimer - Site by - Dutch Design Office