Kroondomein.com

De Alkmaarse MV Agusta

Wegraces Tolbert 1955

Tijdens het raceseizoen was ons gezin in het weekend altijd onderweg. Vaak met andere Haagse families. Vandaag is het precies 61 jaar geleden dat wij met de familie Van Son onderweg waren naar Tolbert, een plaatsje langs de A7, twintig kilometer onder de stad Groningen. 

Vanuit Den Haag zou die afstand nu rond de 220 kilometer zijn. In die jaren vijftig van de vorige eeuw reed je niet zo strak langs de A7, maar langs een netwerk van Provinciale wegen, waardoor er veel meer kilometers gevreten moesten worden. Natuurlijk met onderweg een stop om gezamenlijk de broodjes omelet te eten.

Uiteindelijk waren we héél vroeg in de ochtend met het VW Brilletje UG-11-92 op weg gegaan, eerst langs Tante Ans, Ome Ties en Jopie van Son en dan op naar Tolbert. Mijn vader reed meestal op een (Amersfoortse) Eysink van 125 cc, waarmee hij binnen het rennersveld leuk kon meekomen. Maar vrij regelmatig mocht hij de motorfiets van Alkmaarder (geinig, waar ik 32 jaar later ben gaan wonen) Gerrit du Pont lenen, een bloedsnelle MV Agusta van 125 cc. Na veel doordeweeks te sleutelen reed Ome Ties altijd een Engelse Norton 500 cc.

Tolbert was een stratencircuit van ruim vier kilometer naar Midwold, Leek en terug naar Tolbert. Zowel Oom Ties als mijn vader won zijn wedstrijd, om trots 220 kilometer huiswaarts te keren.

Vervolg:

Dezelfde dag dat ik 7 mei op FaceBook trots schreef dat mijn vader in 1955 een motorwedstrijd in Tolbert had gewonnen, op de MV Agusta van Gerrit du Pont uit Alkmaar, stond ik ’s avonds in de kroeg het aan Bas te verhalen. Vooral omdat ik het wel heel bijzonder vond dat ik jaren na dato in Gerrit’s domicilie kwam te wonen. Ik wist dat hij niet meer leefde, toch overwoog ik destijds om zijn kleinzoons eens op te zoeken. Maar ach, die gedachte heb ik weer snel laten varen. ‘De motor van hun opa, nou en?!’

Met gespitste oortjes hoorde Bas mijn verhaal aan. “Jôh, volgens mij leeft de zoon van Gerrit du Pont nog wel. Ik ga toch eens voor jou informeren.” Twee dagen later had ik Bas aan de (wireless) lijn. “Schrijf maar even het telefoonnummer van Bink op, dan kan je hem bellen.” “Rot op!,” was mijn minder geciviliseerde antwoord. “Bel nou maar, hij heeft die MV Agusta in z’n kamer staan en kent natuurlijk Bob Kroon!”

“De koffie staat klaar, je bent van harte welkom!”
Denk je nou eens in, mijn vader ooit motorrenner kon alleen winnen als hij op de MV Agusta mocht stappen en nu had ‘de zoon van die renner’ zestig jaar na die overwinningen contact met ‘de zoon van de baas van die bloedsnelle fiets’. Nog leuker werd het dat mijn zusje, wiens leven toen nog maar net was begonnen, met mij mee ging. Op naar de huidige baas van die MV.

Allerhartelijkst werden we ontvangen, een beetje in de sfeer alsof wij elkaar van ‘het circuit’ kenden. Al snel stonden we naast de mooie rooie MV Agusta te watertanden. Wat is die motorfiets al die jaren door Bink vreselijk vertroeteld. Het was alsof ik een MV museum in stapte, waar mijn vader evenzogoed een prominente rol vervulde.

We bladerden een fotoboek door, waarin mijn vader met de MV tussen zijn benen poseerde, met de overwinnaars krans om z’n nek, met rechts van hem Gerrit du Pont, links Bink en een monteur, ik geloof ene Frans, die mijn vader als monteur bij alle races volgde. Compleet verrast vlogen Kieneke en ik op van de bank, om terstond met onze smartphone die foto binnen te halen.

Kieneke genoot van dat moment en vooral ook hoe Bink en ik allerlei renners uit die tijd de revue lieten passeren. “Tuurlijk ken ik Tinus van Son ook, met die lekkere dochter.” “Ja, ja,” kirde ik het uit. “En wat dacht je van die dochter van Gé van Bokkel uit Rotterdam, de eerste fabrieksrenner van Ducati?!” Eigenlijk van ons beiden ondeugende opmerkingen, terwijl wij daar destijds hormonaal totaal nog niet aan toe waren. In ieder geval hadden we nu plezier van die verlekkerde gedachten. Veel rennersnamen, zoals Jantje Bosman, Tinus Metzelaar en Nico van Gorinchem, kwamen bij ons los, kennelijk om elkaar te bevestigen dat we het over dezelfde tijd hadden. “Bink, je maakt voor ons hier een feestdag van!” uitte ik mijn dankbaarheid voor deze bijzondere samenkomst.

“Je gaat toch zeker nog wel even met  de MV op de foto?,” spoorde Bink mij onnodig aan. “Maar dan moet jij…” “Maakt mij niet uit, ik zet ‘m voor jou in de tuin. Tuurlijk ook voor jou,” was hij Kieneke voor. Het werd een geweldige fotocessie, als afsluiting van een paar uurtjes terug in de tijd die ons altijd is bij gebleven.

MV Agusta0516

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading Facebook Comments ...
|
dis©laimer - Site by - Dutch Design Office